ໂງ່

ນ. ເຄື່ອງປະດັບ ຫຼືເຄື່ອງເອ້ຫຼັງຄາໂບດ ຫຼືສິມ ຫຼືກຸຕິ ຫຼືຜາສາດລາຊະວັງ ບ່ອນປ້ານລົມຈຸກັນ ແລະບ່ອນຫາງປ້ານລົມເປັນຮູບໂງໆ ຄືຫົວນົກຫົງ ຫຼື ຄືຫົວນາກ ເອີ້ນນາກ ເອີ້ນໂງ່. ບາດທ້ອງຖິ່ນເອີ້ນ ຍອດຊໍ່ຟ້າ ຢ່າງວ່າ “ໂງ່ຄົນຢູ່ໃຕ້ ໂງ່ໄມ້ ຢູ່ເທິງ” (ພາສິດ).