ແຫຼ້ງ

293

1 ນ. ກະບັ້ງລູກໜ້າ ຫຼືລູກທະນູ ເອີ້ນບັ້ງແຫຼ້ງ ຢ່າງວ່າ “ແລ້ວເລິກມ້ຽນ ປຸດຈິບປະດັບດີ ພູມີປະສົງ ໃສ່ໃນໂກນແຫຼ້ງ” (ສິນ).

2 ນ.​ ຄົນໃຊ້, ບ່າວ, ລູກນ້ອງ, ຄົນຜູ່ຕິດຕ້ອຍຫ້ອຍຕາມ ເອີ້ນແຫຼ້ງ, ລູກແຫຼ້ງ ຢ່າງວ່າ “ຢາກທຸກໃຫ້ເປັນນາຍ ຢາກສະບາຍໃຫ້ເປັນແຫຼ້ງ” (ພາສິດ).