ເງົ່າ

488

1 ວ. ມືດ, ມົວ, ບົດ, ເວລາຝົນຈະຕົກມີເມກຕັ້ງເຄົ້າ ເຮັດໃຫ້ທ້ອງຟ້າມືດມົວ ເອີ້ນຟ້າເງົ່າ ຢ່າງວ່າ “ພາຍບົນເບື້ອງລະງົມຟອງຟ້າເງົ່າ” (ຮຸ່ງ).

2 ກ. ສຸກຈົນເທັຍ, ແຫ້ງຫ່ຽວລົງ, ເຫງົາ, ຕາຍ ຢ່າງວ່າ “ພະພີ່ນ້ອງເລັງລາດອະຈິນໄຕ ເລັງຂ່ວງສົມຄາມງູເງົ່າຕາຍເຕັມດ້າວ ວີໄສນີ້ປານພົມພາຍໂລກ ໃຕ້ແຫຼ່ງຫຼ້າ ໃດບ້າງບໍ່ມີ ເຈົ້າເອີຍ” (ສິນ).