ດານ

1 ນ. ເນີນເຂົາ, ຄ້ອຍພູບ່ອນເປັນຫີນແຂງ, ເປັນພະລານຫີນ ເອີ້ນດານ ຢ່າງວ່າ “ຂື້ນເມືອພູເກັບດອກຫວ້ານ ຂື້ນເມືອດານເກັບດອກຂ່ອຍ ລົງມາໂຄກຄ້ອຍໆ ມາພໍ້ປ່າກະຈຽວ” (ບ). 2 ກ. ປະທະ, ຊົນ, ປາຂຶ້ນຊົນແຫ ເອີ້ນປາຂຶ້ນດານແຫ. 3 ວ. ແຂງ ເຊັ່ນ ເອັນທ້ອງແຂງ ເອີ້ນທ້ອງເປັນດານ, ກະດູກຫົວເອີ້ນກະດານຫົວ.