ແຫກ

ກ. ແຍກອອກ, ເອົາມີດແລ່ຂອງທີ່ເປັນຜືນ ຫຼື ເປັນດາງໃຫ້ຂາດອອກຈາກກັນ, ຍະອອກ ເຮັດໃຫ້ອ້າອອກ ດັ່ງວ່າ “ເວົ້າແຫກບ້ານມັນບໍ່ມີເຮືອງ ເວົ້າແຫກເມືອງມັນສູນມັນເສົ້າ” (ພາສິດ).